Zerwanie ścięgna Achillesa

Zerwanie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa to najsilniejsze ścięgno w ciele człowieka, które paradoksalnie najczęściej ulega zerwaniu. Ścięgno to zbudowane jest z połączenia ścięgien dwóch odrębnych mięśni:

  • Mięśnia brzuchatego łydki
  • Mięśnia płaszczkowatego

i przyczepia się do guzowatości kości piętowej. Jego główną funkcją jest zgięcie podeszwowe stopy- to oznacza, że jeśli stajesz na palcach, lub podskakujesz pracuje właśnie ten mięsień (ścięgno).  

Najczęściej do zerwania ścięgna dochodzi u osób uprawiających sporty amatorskie, w wieku 30-50 lat, głównie płci męskiej. Częstość występowania waga się w przedziale 7-20 na 100 000 rocznie.

Do uszkodzenia ścięgna dochodzi w mechanizmie urazu ostrego, lub przewlekłego. Ostre zerwanie najczęściej związane jest z aktywnością fizyczną 68% urazów. Najczęściej są to sporty w który dochodzi do szybkiej zmiany kierunku, lub nagłego zatrzymania: badminton, piłka nożna, siatkówka, koszykówka, tenis. Czynnikami predysponującymi do tego rodzaju uszkodzenia to:

  • dojrzały wiek,
  • sporty rekreacyjne
  • otyłość
  • przyjmowanie niektórych leków np. sterydy
  • nieprawidłowa mechanika kończyny dolnej
  • zaburzona biomechanika ciała np. stopa płaska

Najczęstsze mechanizmy urazu to:

Pchanie samochodu – w momencie gdy przodostopie jest obciążone a my próbujemy się odepchnąć z jednoczesnym wyprostem kolana- dzieje się tak w przypadku sprintu, czy skoków.

Ześlizgnięcie – to mechanizm w którym dochodzi do gwałtownego zgięcia grzbietowego stopy, na przykład w przypadku ześlizgnięcie się z drabiny.

Niekontrolowany upadek z wysokości z stopą zgiętą.

Zerwanie ścięgna Achillesa – objawy.

  1. Ostry, klujący ból w momencie pęknięcia- jakby ktoś coś wbił w piętę,
  2. Słyszalny trzask
  3. Wyczuwalna przerwa ciągłości ścięgna w badaniu dotykiem,
  4. Opuchnięta tylna część pięty
  5. Zmniejszone aktywne zgięcie podeszwowe stopy (ale możliwe)
  6. Zwiększone bierne zgięcie grzbietowe stopy
  7. Upośledzony chód
  8. Pozytywny test Thompsona

Uraz o charakterze przewlekłym to drugi rodzaj urazów stanowiący 32%. Określenia tego używa się jeżeli uszkodzenie występuje 4-6 tygodni po urazie, a jego objawy to: ból, zmniejszona siła, sztywność stawu skokowego.

Podział uszkodzeń ścięgna Achillesa:

Typ 1: częściowe uszkodzenie <50% – zazwyczaj leczone zachowawczo,

Typ 2: całkowite pęknięcie z przerwą <3 cm- zazwyczaj leczone zespolenie operacyjnym koniec do końca.

Typ 3: całkowite zerwanie z przerwą 3-6 cm- często wymaga dodania innego ścięgna- np. syntetycznego.

Typ 4: zerwanie całkowite z ubytkiem >6 cm.

Badanie

Obserwacja- badanie pacjenta zaczynamy od obserwowania go podczas chodzenia (jeśli jest to możliwe), w staniu szukamy widocznego zapadnięcia mięśnia, różnicy między nogami, oraz oceniamy stopy. Podczas leżenia przodem łatwo jest dostrzec zmiany struktury (zgrubienia, zaczerwienienia, obrzęk).

Palpacja – czyli badanie dotykiem ścięgna, które jest łatwo wyczuwalne dlatego często też znaleźć możemy uszkodzenie.

Ruchy czynne- pacjent wykonuje po kolei proste ruchy stopą – unoszenie, opuszczanie itp.

Testy specjalne

Test Thompsona – test ten jest szczególnie przydatny w diagnostyce całkowitego zerwania ścięgna Achillesa i mniej przydatny w diagnostyce częściowego zerwania ścięgna Achillesa. Pacjent leży przodem podczas gdy terapeuta ściska łydkę na wysokości brzuśca mięśniowego. Jeśli ścięgno jest przerwane nie dochodzi do zgięcia grzbietowego stopy.

Test Matlesa – pacjent leży na brzuchu i jest proszony o aktywne zgięcie kolana do kąta 90 stopni. Terapeuta obserwuje stopy i kostki podczas całego ruchu. Test jest negatywny, gdy stopa wykazuje lekkie zgięcie podeszwowe; test jest pozytywny,  gdy stopa opada do pozycji neutralnej, lub do zgięcia grzbietowego.

Leczenie operacyjne uzależnione jest od wielu czynników, jak  na przykład wiek, rodzaj uszkodzenia, oraz tego czy mamy do czynienia ze sportowcem zawodowym.

Dowody sugerują dobre wyniki przy zachowawczym leczeniu zerwanego ścięgna Achillesa Badania wykazały przy leczeniu zachowawczym, że wytrzymałość ścięgna była bardzo porównywalna z leczeniem operacyjnym, a także niski odsetek nawrotów, pod warunkiem, że zerwanie zostało wykryte wcześnie w ciągu 48 godzin od urazu.

Udostępnij:

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Więcej artykułów

Jak operacja brzucha wpływa na mięśnie ?

To,  co widzimy wszyscy i potocznie nazywamy brzuchem to przednia ściana i zbudowana jest z mięśnia prostego brzucha, który rozpościera się po obu stronach pępka (prosty brzucha prawy i lewy) oraz niewielkiego mięśnia piramidowego.

Kolano skoczka

Kolano skoczka znane także jako tendinopatia więzadła rzepki to ból pojawiający się (najczęściej) w miejscu przyczepu więzadła do rzepki. Bardzo często ból ten związany jest z aktywnością fizyczną, szczególnie dynamicznymi ruchami nóg takimi jak skoki czy sprinty- dochodzi wtedy to „przemęczenia” więzadła i pojawiają się jego mikronaderwania, które są bardzo tkliwe. Częściej dotyczy mężczyzn.

Zerwanie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa to najsilniejsze ścięgno w ciele człowieka, które paradoksalnie najczęściej ulega zerwaniu. Ścięgno to zbudowane jest z połączenia ścięgien dwóch odrębnych mięśni:

  • Mięśnia brzuchatego łydki
  • Mięśnia płaszczkowatego

i przyczepia się do guzowatości kości piętowej. Jego główną funkcją jest zgięcie podeszwowe stopy- to oznacza, że jeśli stajesz na palcach, lub podskakujesz pracuje właśnie ten mięsień (ścięgno).  

Najczęściej do zerwania ścięgna dochodzi u osób uprawiających sporty amatorskie, w wieku 30-50 lat, głównie płci męskiej. Częstość występowania waga się w przedziale 7-20 na 100 000 rocznie.

Zerwanie ATFL (więzadła skokowo-strzałkowego przedniego)

Stopa- to połączenie wielu kości, dlatego też znajduje się tam dużo więzadeł. Jednym z nich jest więzadło skokowo-strzałkowe przednie (ATFL) stabilizujące boczny przedział stawu skokowego.

Przyczepia się ono do przedniej krawędzi kostki bocznej kości strzałkowej i biegnie w kierunku szyjki kości skokowej. Główną funkcją jest przeciwdziałanie odwróceniu i zgięciu podeszwowemu stawu skokowego- to właśnie podczas takiego ruchu najczęściej dochodzi do zerwania tego więzadła. ATFL jest najsłabszym z bocznych więzadeł, pewnie dlatego to ono ulega urazom najczęściej. Mechanizm urazu wygląda najczęściej tak, że obciążona stopa przetacza się na brzeg boczny, a następnie dochodzi do dalszego przesunięcia środka ciężkości na zewnątrz, powodując zbyt duże obciążenie dla ATFL.

Chcesz omówić problem lub umówić szybką wizytę ?

Uważam, że w pracy z ludźmi niezwykle ważne jest podejście do pacjenta. Masz dwie opcje kontaktu ze mną: Pierwsza to kontakt telefoniczny (staram się zawsze odbierać, jeżeli nie mogę oddzwaniam tak szybko, jak tylko to możliwe). Druga to skorzystanie z formularza i umówienie się ze mną na pierwszą wizytę. Decyzja należy do Ciebie.