Uszkodzenie obrąbka typu SLAP

Mianem uszkodzenia SLAP (Superior Labrum Anterior Posterior) określa się uszkodzenie obrąbka stawowego panewki łopatki. Obrąbek to łącznotkankowa struktura wyścielająca brzeg panewki stawu ramiennego w celu pogłębienia go i zwiększenia jego stabilizacji. Do górnej części obrąbka wnika i przykleja się ścięgno głowy długiej bicepsa, dlatego też uszkodzenia obrąbka często łączą się z patologią głowy długiej bicepsa.

Uszkodzenie typu SLAP- przyczyny.

Do przyczyn występowania urazu zalicza się kumulujące się przeciążenia, lub nagłe wypadki. Nieprawidłowa technika ćwiczeń, nadmierne obciążenia mogą powodować kumulowanie się przeciążeń szczególnie w obrębie ścięgna głowy długiej bicepsa. Po jakimś czasie przeciążone ścięgno może w końcu doprowadzić do uszkodzenia zmienionego przeciążeniami obrąbka. Duże znaczenie mają tutaj sporty wykonujące ruchy rękami powyżej barku takie jak: rzucanie (oszczep, miotacz), siatkówka, kajakarstwo. Inną przyczyną może być zastosowanie zbyt dużej siły przy jednoczesnym nieprawidłowym ustawieniu ramienia. Nadmierna siła doprowadza wówczas do wyrwania przytwierdzonego do panewki obrąbka. Tego typu sytuacje to na przykład mocne pociągnięcie za rękę (np. przez dużego psa, próba złapania się podczas upadania).

Uszkodzenia obrąbka dzieli się na kilka typów:

I – zwyrodnienie lub wystrzępienie obrąbka stawowego bez niestabilności;
II – najczęściej spotykany polega na oderwaniu się górnej części obrąbka od panewki;
III – uszkodzenie typu „rączki od wiadra” z pozostawieniem części ścięgna i obrąbka przyłączoną do panewki;
IV – pęknięcie typu „rączki od wiadra” rozszerzające się na ścięgno mięśnia dwugłowego.

Objawy

  • Ból barku, szczególnie podczas czynności z rękami w górze,
  • Ograniczony zakres ruchu, szczególnie rotacji  wewnętrznej,
  • Osłabienie siły mięśni stabilizujących łopatkę,
  • Czasem słyszalne jest przeskakiwanie/ klikanie.

Diagnostyka SLAP

Uszkodzenie obrąbka stawowego może być mylone z patologią stożka rotatorów, oraz głowy długiej bicepsa. Do badania diagnostycznego włączamy:

  • Palpację okolicy podbarkowej,
  • Anterior drawer test,
  • Shoulder Apprehension test,
  • Badania obrazowe: rtg w celu wykluczenia innych urazów, rezonans magnetyczny.

Uszkodzenie obrąbka – leczenie.

Kolejność naprawy jest następująca. Najpierw chirurg ocenia rozległość urazu. Brzeg obrąbka, często postrzępiony, jest „oczyszczany”. Następnie odsłania się górną i tylną górną krawędź panewki i przygotowuje się za pomocą golarki i/lub łyżeczki. Miejsca wierteł kotwicznych bez węzłów są umieszczane na obrzeżu panewki stawowej. Typowa naprawa obejmuje trzy do czterech kotew bez węzłów, rozmieszczonych w odstępach około 4 do 6 mm. Szwy przechodzą tylko przez obrąbek, pozostając z boku do włókien ścięgna mięśnia dwugłowego, aby uniknąć pochwycenia lub uduszenia ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia.

Ważne jest, aby unikać uchwycenia lub spowodowania urazu górnego aspektu torebki, aby uniknąć pooperacyjnego zwłóknienia w zachyłku górnym. Po naprawie biceps jest ponownie oceniany pod kątem ruchomości, aby upewnić się, że nie jest nadmiernie ograniczony podczas odwodzenia i rotacji zewnętrznej. Szczególną uwagę zwraca się na to, aby w porównaniu z oceną przedoperacyjną nie doszło do utraty rotacji zewnętrznej. W ramieniu rzucającego powszechnie uważa się, że „za luźno” jest lepsze niż „za ciasno”.

Uszkodzenie obrąbka – rehabilitacja.

W okresie pooperacyjnym ramię umieszcza się w temblaku na 3 do 4 tygodni. Dozwolona jest rotacja wewnętrzna, jak również rotacja zewnętrzna do pozycji neutralnej, 0 stopni, w tygodniach 2-4. Dodatkowo dozwolone jest odwodzenie prawe stawu ramiennego do 90 stopni w płaszczyźnie łopatki. Noszenie temblaka kończy się po 4 tygodniach z zastosowaniem terapii biernego zakresu ruchu i rozciągania torebki tylnej. Po 6 tygodniach dozwolona jest pasywna rotacja zewnętrzna z odwodzeniem. Po 3 miesiącach pacjent może rozpocząć aktywne wzmacnianie ciężarami. Powrót do aktywności sportowej jest dozwolony między 3 a 6 miesiącem, z wyjątkiem sportów rzucanych, które powracają na podstawie postępów w programie rzutów.

Udostępnij:

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Więcej artykułów

Jak operacja brzucha wpływa na mięśnie ?

To,  co widzimy wszyscy i potocznie nazywamy brzuchem to przednia ściana i zbudowana jest z mięśnia prostego brzucha, który rozpościera się po obu stronach pępka (prosty brzucha prawy i lewy) oraz niewielkiego mięśnia piramidowego.

Kolano skoczka

Kolano skoczka znane także jako tendinopatia więzadła rzepki to ból pojawiający się (najczęściej) w miejscu przyczepu więzadła do rzepki. Bardzo często ból ten związany jest z aktywnością fizyczną, szczególnie dynamicznymi ruchami nóg takimi jak skoki czy sprinty- dochodzi wtedy to „przemęczenia” więzadła i pojawiają się jego mikronaderwania, które są bardzo tkliwe. Częściej dotyczy mężczyzn.

Zerwanie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa to najsilniejsze ścięgno w ciele człowieka, które paradoksalnie najczęściej ulega zerwaniu. Ścięgno to zbudowane jest z połączenia ścięgien dwóch odrębnych mięśni:

  • Mięśnia brzuchatego łydki
  • Mięśnia płaszczkowatego

i przyczepia się do guzowatości kości piętowej. Jego główną funkcją jest zgięcie podeszwowe stopy- to oznacza, że jeśli stajesz na palcach, lub podskakujesz pracuje właśnie ten mięsień (ścięgno).  

Najczęściej do zerwania ścięgna dochodzi u osób uprawiających sporty amatorskie, w wieku 30-50 lat, głównie płci męskiej. Częstość występowania waga się w przedziale 7-20 na 100 000 rocznie.

Zerwanie ATFL (więzadła skokowo-strzałkowego przedniego)

Stopa- to połączenie wielu kości, dlatego też znajduje się tam dużo więzadeł. Jednym z nich jest więzadło skokowo-strzałkowe przednie (ATFL) stabilizujące boczny przedział stawu skokowego.

Przyczepia się ono do przedniej krawędzi kostki bocznej kości strzałkowej i biegnie w kierunku szyjki kości skokowej. Główną funkcją jest przeciwdziałanie odwróceniu i zgięciu podeszwowemu stawu skokowego- to właśnie podczas takiego ruchu najczęściej dochodzi do zerwania tego więzadła. ATFL jest najsłabszym z bocznych więzadeł, pewnie dlatego to ono ulega urazom najczęściej. Mechanizm urazu wygląda najczęściej tak, że obciążona stopa przetacza się na brzeg boczny, a następnie dochodzi do dalszego przesunięcia środka ciężkości na zewnątrz, powodując zbyt duże obciążenie dla ATFL.

Chcesz omówić problem lub umówić szybką wizytę ?

Uważam, że w pracy z ludźmi niezwykle ważne jest podejście do pacjenta. Masz dwie opcje kontaktu ze mną: Pierwsza to kontakt telefoniczny (staram się zawsze odbierać, jeżeli nie mogę oddzwaniam tak szybko, jak tylko to możliwe). Druga to skorzystanie z formularza i umówienie się ze mną na pierwszą wizytę. Decyzja należy do Ciebie.