Wapniejące zapalenie ścięgien barku.

Bardzo częstą przypadłością powodującą ból w barku jest odkładanie się złogów wapniowych w ścięgnie mięśnia nadgrzebieniowego. Mięsień ten biegnie w dole nadgrzebieniowym łopatki i przyczepia się do guzka większego kości ramiennej- wchodzi w skład tak zwanego „stożka rotatorów”. Jego głównym zadaniem jest odwodzenie ręki w lekkiej rotacji zewnętrznej. Ponadto pełni on także funkcję dociskania głowy kości ramiennej do łopatki, odpowiadając za tak zwaną centralizację głowy kości ramiennej w panewce. Jeżeli mięsień będzie nadmiernie napięty może doprowadzić do zmniejszania przestrzeni w stawie.

Złogi wapienne często pojawiają się w pobliżu przyczepu do guzka kości ramiennej. Choć najczęściej to właśnie ten mięsień ulega patologii, to jednak jego sąsiedzi, czyli mięsień podłopatkowy, podgrzebieniowy także ulegają tego typu problemom.

Zwapnienia w barku- przyczyna.

Zanim przejdziemy do sposobów leczenia tej przypadłości należy pochyilć się nad przyczyną powstawania tego problemu i tak mogą to być:

  • często powtarzające się ruchy angażujące ten mięsień (odwiedzenie, rotacja zewnętrzna),
  • zbyt mocne pociąganie kończyny górnej w dół (noszenie ciężkich przedmiotów w ręce), wobec czego mięsień musi kontrować i zaczyna nadmiernie się napinać,
  • powtarzająca się decentralizacja głowy kości ramiennej (brak stabilności).

Podobne objawy mogą być wywoływane także przez inne patologie w tym rejonie, dlatego należy wykluczyć między innymi:

  • uszkodzenie stożka rotatorów,
  • zespół zamrożonego barku,
  • zapalenie kaletki podnaramiennej,
  • schorzenia kręgowe,
  • ucisk na nerwy wychodzące z kręgosłupa.

Zwapnienia w barku- diagnoza.

Aby rozpoznać problem niezbędny jest odpowiedni wywiad w którym dowiemy się między innymi czy problem pojawił się nagle, czy zaczął się dawno temu i powoli narastał. Obserwacja pacjenta oraz ułożenia jego kończyny także dostarcza konkretnych informacji. Badanie zakresu ruchu pokazuje, które struktury są dodatkowo niewydolne. Sprawdzamy napięcie mięśni dociskających kość ramienną do łopatki w poziomie, to jest:

  • mięsień podłopatkowy,
  • mięsień nadgrzebieniowy,
  • mięsień obły większy/ obły mniejszy,
  • mięsień piersiowy większy,

oraz te, które „unoszą” kość do góry, czyli:

  • mięsień dwugłowy ramienia,
  • mięsień trójgłowy ramienia,
  • mięsień kruczo-ramienny,
  • mięsień naramienny.

 Bardzo ważne jest także określenie napięcia mięśniowego wszystkich mięśni okolicy stożka rotatorów, aby sprawdzić czy nie ma na nich punktów spustowych oraz czy nie są osłabione. Wsparciem dla naszego badania może być badanie obrazowe: USG, RTG, lub rezonans magnetyczny.

Leczenie zwapnień w barku.

Do leczenia zwapnień w ścięgnie mięśnia nadgrzebieniowego możemy wykorzystać takie zabiegi jak:

  • fala uderzeniowa, która poprzez wysyłanie fali o odpowiedniej częstotliwości umożliwia „rozbicie” zwapnień,
  • masaż poprzeczny, oraz inne formy masażu będą pomocne w poprawie ukrwienia, zwiększeniu elastyczności oraz zmniejszeniu napięcia danego mięśnia,
  • suche igłowanie, polegające na „rozbijaniu” napiętych punktów w mięśniu,
  • ćwiczenia wzmacniające osłabione mięśnie, oraz ćwiczenia poprawiające centralizację głowy kości ramiennej w panewce.

Sprawdź także: Ból barku- studium przypadku.

Udostępnij:

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Więcej artykułów

Jak operacja brzucha wpływa na mięśnie ?

To,  co widzimy wszyscy i potocznie nazywamy brzuchem to przednia ściana i zbudowana jest z mięśnia prostego brzucha, który rozpościera się po obu stronach pępka (prosty brzucha prawy i lewy) oraz niewielkiego mięśnia piramidowego.

Kolano skoczka

Kolano skoczka znane także jako tendinopatia więzadła rzepki to ból pojawiający się (najczęściej) w miejscu przyczepu więzadła do rzepki. Bardzo często ból ten związany jest z aktywnością fizyczną, szczególnie dynamicznymi ruchami nóg takimi jak skoki czy sprinty- dochodzi wtedy to „przemęczenia” więzadła i pojawiają się jego mikronaderwania, które są bardzo tkliwe. Częściej dotyczy mężczyzn.

Zerwanie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa to najsilniejsze ścięgno w ciele człowieka, które paradoksalnie najczęściej ulega zerwaniu. Ścięgno to zbudowane jest z połączenia ścięgien dwóch odrębnych mięśni:

  • Mięśnia brzuchatego łydki
  • Mięśnia płaszczkowatego

i przyczepia się do guzowatości kości piętowej. Jego główną funkcją jest zgięcie podeszwowe stopy- to oznacza, że jeśli stajesz na palcach, lub podskakujesz pracuje właśnie ten mięsień (ścięgno).  

Najczęściej do zerwania ścięgna dochodzi u osób uprawiających sporty amatorskie, w wieku 30-50 lat, głównie płci męskiej. Częstość występowania waga się w przedziale 7-20 na 100 000 rocznie.

Zerwanie ATFL (więzadła skokowo-strzałkowego przedniego)

Stopa- to połączenie wielu kości, dlatego też znajduje się tam dużo więzadeł. Jednym z nich jest więzadło skokowo-strzałkowe przednie (ATFL) stabilizujące boczny przedział stawu skokowego.

Przyczepia się ono do przedniej krawędzi kostki bocznej kości strzałkowej i biegnie w kierunku szyjki kości skokowej. Główną funkcją jest przeciwdziałanie odwróceniu i zgięciu podeszwowemu stawu skokowego- to właśnie podczas takiego ruchu najczęściej dochodzi do zerwania tego więzadła. ATFL jest najsłabszym z bocznych więzadeł, pewnie dlatego to ono ulega urazom najczęściej. Mechanizm urazu wygląda najczęściej tak, że obciążona stopa przetacza się na brzeg boczny, a następnie dochodzi do dalszego przesunięcia środka ciężkości na zewnątrz, powodując zbyt duże obciążenie dla ATFL.

Chcesz omówić problem lub umówić szybką wizytę ?

Uważam, że w pracy z ludźmi niezwykle ważne jest podejście do pacjenta. Masz dwie opcje kontaktu ze mną: Pierwsza to kontakt telefoniczny (staram się zawsze odbierać, jeżeli nie mogę oddzwaniam tak szybko, jak tylko to możliwe). Druga to skorzystanie z formularza i umówienie się ze mną na pierwszą wizytę. Decyzja należy do Ciebie.