Zespół kanału nadgarstka

Zespół cieśni nadgarstka (CTS),to neuropatia uciskowa nerwu pośrodkowego w okolicy nadgarstka, jest najczęstszą neuropatią uciskową kończyny górnej. Zespół ten powoduje parestezje, drętwienie, ból, wrażenie ciężkości  a w przypadku przedłużającego się trwania także osłabienie mięśniowe i w konsekwencji zaniki mięśniowe grup unerwianych przez nerw pośrodkowy. Najczęściej choruje ręka dominująca, choć częste są tez przypadki obustronne. Kanał nadgarstka utworzony jest z 4 kości nadgarstka i przechodzącego nad nimi więzadła poprzecznego. To przez ten tunel przechodzi nerw pośrodkowy, ale także inne struktury:

  • zginacz długi kciuka,
  • cztery ścięgna zginacza palca powierzchownego
  •  cztery ścięgna zginacza głębokiego palca.

Jako, że tunel ograniczony jest przez elementy kostne jest mało elastyczny, a więc zmiany wewnątrz (obrzęk, napięcia, zwiększone ciśnienie) może powodować ucisk na nerw.

Zespół kanału nadgarstka – objawy.

Uważa się, że zespół ten jest wynikiem ucisku nerwu pośrodkowego podczas przechodzenia przez kanał nadgarstka. Objawy są zmienne, najczęściej jednak wymienia się:

  1. Zmiany czuciowe w palcach 1,2,3 i ½ 4,
  2. Pieczenie
  3. Mrowienie
  4. Drętwienie
  5. Subiektywne odczucie obrzęku
  6. Problemy objawiają się początkowo w nocy
  7. Osłabienie mięśni kłębu kciuka – wypadanie szklanki.

Zespół kanału nadgarstka – przyczyny.

  • Większość przypadków ma charakter idiopatyczny,
  • Predysponują do tego problemy ogólnoustrojowe (zapalenie stawów, cukrzyca, RZS, ),
  • Urazy nadgarstka,
  • Ciąża,
  • Wysokie BMI- nadwaga zwiększa ryzyko 1,5 raza, otyłość 2 razy,
  • Praca z powtarzalnymi ruchami zgięcia i wyprostu nadgarstka.

Zespół kanału nadgarstka – badanie.

  • Podstawowym badaniem jest ocena czucia w rejonie unerwianym przez nerw pośrodkowy, w porównaniu z rejonem unerwianym przez inny nerw, a także do przeciwnej ręki.
  • Obserwacja wizualna i porównanie z ręką zdrową w celu określenia zaniku mięśni kłębu kciuka lub innej asymetrii.
  • Testy mięśniowe (oporowe) mięśni kłębu kciuka.
  • Test Phalena – wymuszone zgięcie nadgarstka do 90 stopni przez czas 1 minuty; pozytywny wynik testu odtwarza objawy CTS
  • Test Tinela – Test Tinela polega na silnym stukaniu w dłoniową część nadgarstka, która znajduje się dystalnie do dystalnego fałdu nadgarstka. Wynik testu jest pozytywny, gdy zaburzenie czucia promieniuje w dół obszaru rozmieszczenia nerwu pośrodkowego.
  • Test kompresji nerwu – polega na umieszczeniu dwóch kciuków nad sklepieniem kanału nadgarstka z uciskiem utrzymywanym przez 1 minutę. Wynik testu jest pozytywny, jeśli objawy powtarzają się w obszarze rozmieszczenia nerwu pośrodkowego.
  •  Badanie przewodnictwa nerwowego.

Warto wykluczyć:

  • Radikulopatię szyjną na poziomie C5 do Th1
  • Ucisk splotu ramiennego,
  • Proksymalną neuropatię nerwu pośrodkowego
  • Neuropatię łokciową i promieniową
  • Neuropatię uogólnioną
  • Zapalenie stawu nadgarstkowo-śródręcznego kciuka
  • Zespół de Quervain zapalenie pochewek ścięgnistych
  • Artretyzm nadgarstka
  • Dnę moczanową.

Zespół kanału nadgarstka – leczenie.

  1. Odpoczynek od czynności zawodowych jeśli to one są przyczyną.
  2. Masaż poprzeczny więzadeł nadgarstka i terapia funkcjonalna ręki.
  3. Neuromobilizacje ślizgowe nerwu.
  4. Dekompresja nerwu na jego przebiegu w kończynie górnej
  5. Mobilizacja kręgosłupa szyjnego.
  6. Aktywacja osłabionych mięśni (np. kciuka).
  7. Szyna 2- 7 tygodni.
  8. Zabieg chirurgiczny w celu odbarczenia nerwu.
  9. Leki niesteroidowe – wykazują działanie na poziomie placebo lub niższym.

Leczenie operacyjne

Otwarte uwolnienie poprzecznego więzadła nadgarstka stanowi standardową procedurę i może być wykonane przez podzielenie poprzecznego więzadła nadgarstka przez małe otwarte nacięcie nadgarstka. Wiarygodność i dobra wizualizacja zapewniana przez technikę otwartą nadal sprawiają, że jest to preferowana operacja dla wielu chirurgów ręki, a badanie przeprowadzone w 2011 r. wśród chirurgów ręki wykazało, że 52% stosowało tylko otwarte uwalnianie, 36% stosowało głównie uwalnianie endoskopowe.

Techniki endoskopowe zostały wprowadzone pod koniec lat 80., aby były minimalnie inwazyjne i zapobiegały bliznowaceniu dłoni. Obie metody mają równą skuteczność i zapewniają doskonałe wyniki w łagodzeniu objawów CTS, ze wskaźnikiem satysfakcji sięgającym 90%. Potencjalne korzyści techniki endoskopowej, w tym szybszy powrót do funkcji, zmniejszona tkliwość blizn i wcześniejszy powrót do pracy, należy porównać z wyższym kosztem techniki i wyższym odsetkiem powikłań.

Udostępnij:

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email

Więcej artykułów

Jak operacja brzucha wpływa na mięśnie ?

To,  co widzimy wszyscy i potocznie nazywamy brzuchem to przednia ściana i zbudowana jest z mięśnia prostego brzucha, który rozpościera się po obu stronach pępka (prosty brzucha prawy i lewy) oraz niewielkiego mięśnia piramidowego.

Kolano skoczka

Kolano skoczka znane także jako tendinopatia więzadła rzepki to ból pojawiający się (najczęściej) w miejscu przyczepu więzadła do rzepki. Bardzo często ból ten związany jest z aktywnością fizyczną, szczególnie dynamicznymi ruchami nóg takimi jak skoki czy sprinty- dochodzi wtedy to „przemęczenia” więzadła i pojawiają się jego mikronaderwania, które są bardzo tkliwe. Częściej dotyczy mężczyzn.

Zerwanie ścięgna Achillesa

Ścięgno Achillesa to najsilniejsze ścięgno w ciele człowieka, które paradoksalnie najczęściej ulega zerwaniu. Ścięgno to zbudowane jest z połączenia ścięgien dwóch odrębnych mięśni:

  • Mięśnia brzuchatego łydki
  • Mięśnia płaszczkowatego

i przyczepia się do guzowatości kości piętowej. Jego główną funkcją jest zgięcie podeszwowe stopy- to oznacza, że jeśli stajesz na palcach, lub podskakujesz pracuje właśnie ten mięsień (ścięgno).  

Najczęściej do zerwania ścięgna dochodzi u osób uprawiających sporty amatorskie, w wieku 30-50 lat, głównie płci męskiej. Częstość występowania waga się w przedziale 7-20 na 100 000 rocznie.

Zerwanie ATFL (więzadła skokowo-strzałkowego przedniego)

Stopa- to połączenie wielu kości, dlatego też znajduje się tam dużo więzadeł. Jednym z nich jest więzadło skokowo-strzałkowe przednie (ATFL) stabilizujące boczny przedział stawu skokowego.

Przyczepia się ono do przedniej krawędzi kostki bocznej kości strzałkowej i biegnie w kierunku szyjki kości skokowej. Główną funkcją jest przeciwdziałanie odwróceniu i zgięciu podeszwowemu stawu skokowego- to właśnie podczas takiego ruchu najczęściej dochodzi do zerwania tego więzadła. ATFL jest najsłabszym z bocznych więzadeł, pewnie dlatego to ono ulega urazom najczęściej. Mechanizm urazu wygląda najczęściej tak, że obciążona stopa przetacza się na brzeg boczny, a następnie dochodzi do dalszego przesunięcia środka ciężkości na zewnątrz, powodując zbyt duże obciążenie dla ATFL.

Chcesz omówić problem lub umówić szybką wizytę ?

Uważam, że w pracy z ludźmi niezwykle ważne jest podejście do pacjenta. Masz dwie opcje kontaktu ze mną: Pierwsza to kontakt telefoniczny (staram się zawsze odbierać, jeżeli nie mogę oddzwaniam tak szybko, jak tylko to możliwe). Druga to skorzystanie z formularza i umówienie się ze mną na pierwszą wizytę. Decyzja należy do Ciebie.